Co oznacza termin rewaluacja waluty? Wyjaśnienie krok po kroku

Rewaluacja waluty to administracyjne podniesienie oficjalnego kursu pieniądza danego kraju względem innych walut lub złota, możliwe tylko przy sztywnym kursie. Taka decyzja władz monetarnych szybko odbija się na cenach importu i eksportu, a pośrednio także na kosztach materiałów budowlanych, sprzętu i rat kredytów na nieruchomości. Jeśli chcesz świadomie czytać wiadomości ekonomiczne i lepiej planować duże inwestycje, warto ten termin dobrze zrozumieć. Za chwilę przejdziemy po nim krok po kroku, na prostych przykładach liczbowych.

Co oznacza termin rewaluacja waluty?

W języku ekonomii rewaluacja należy do instrumentów polityki kursowej państwa i dotyczy całej gospodarki, nie tylko sektora finansowego. Podwyższenie oficjalnego kursu sprawia, że krajowa waluta „z urzędu” staje się mocniejsza wobec innych, co zmienia relacje cenowe między towarami krajowymi a zagranicznymi, wpływa na handel zagraniczny, inwestycje i sytuację wielu branż, w tym budownictwa.

Trzeba jasno oddzielić takie administracyjne decyzje od codziennych wahań na rynku walut. W rewaluacji kurs podnosi rząd lub bank centralny, a nie inwestorzy na rynku. Jest to działanie możliwe wyłącznie w systemie, w którym istnieje sztywny kurs walutowy, a więc władze świadomie utrzymują wartość waluty na z góry zadeklarowanym poziomie. Taki zabieg jest przeciwieństwem dewaluacji, która polega na urzędowym obniżeniu kursu.

Obecnie w większości krajów dominuje płynny kurs walutowy. Z tego powodu sam termin „rewaluacja” pojawia się rzadko i zwykle powraca tylko w dwóch kontekstach – w analizach historycznych (jak przykład Niemiec z 1961 roku) albo w dyskusjach o gospodarkach, które utrzymują sztucznie ustalony kurs, jak przez długie lata robiły to Chiny.

Jak brzmi definicja rewaluacji waluty?

W najprostszej formie definicja mówi, że rewaluacja to ustawowe lub administracyjne podwyższenie kursu danej waluty w stosunku do walut obcych lub złota. Dokonuje jej państwo – przez decyzję rządu albo działania, które podejmuje bank centralny. Odnosi się to wyłącznie do sytuacji, gdy dany kraj utrzymuje stały kurs walutowy, a więc sam wyznacza, po jakiej wartości jego pieniądz jest wymieniany na inne.

Ważny jest także aspekt celowy. Rewaluacja to świadoma decyzja władz monetarnych, podjęta z myślą o określonych skutkach dla bilansu płatniczego, inflacji czy przepływów kapitału, a nie spontaniczna reakcja rynku. W systemie płynnego kursu, gdzie o wartości pieniądza decyduje popyt i podaż, odpowiednikiem takiego urzędowego „podrożenia” pieniądza jest aprecjacja, czyli rynkowy wzrost wartości waluty.

Pełną definicję tej operacji można ująć jako zestaw elementów:

• decyzję podejmuje rząd danego kraju lub jego bank centralny,
• działanie ma miejsce w systemie sztywnego kursu walutowego, a nie kursu płynnego,
• kierunek zmiany jest zawsze „w górę” – kurs waluty krajowej rośnie wobec innych walut lub złota,
• wartość mierzy się względem wybranej waluty (np. dolar amerykański) albo koszyka kilku walut, ewentualnie wobec parytetu złota,
• jest to jednorazowa, ustawowa zmiana oficjalnego kursu, a nie powolne dostosowanie rynkowe.

Sam termin ma łacińskie korzenie: człon „re” oznacza „znów”, a „valor” – wartość. W praktyce chodzi więc o „ponowne nadanie wyższej wartości” oficjalnemu kursowi waluty, która dotąd była celowo utrzymywana na niższym poziomie.

Jakie warunki muszą być spełnione aby doszło do rewaluacji?

Taka decyzja w ogóle pojawia się na stole tylko wtedy, gdy dany kraj utrzymuje stały kurs swojej waluty i przez dłuższy czas go broni. Państwo świadomie pilnuje wtedy, by kurs nie zmieniał się pod wpływem rynku, a każda korekta – w tym rewaluacja – wymaga formalnego ogłoszenia przez władze monetarne.

Od strony gospodarczej musi wystąpić kilka sprzyjających warunków:

• dodatni bilans płatniczy, czyli długotrwała nadwyżka wpływów z zagranicy nad płatnościami wychodzącymi,
• trwała nadwyżka w rachunku obrotów bieżących, wynikająca głównie z silnego eksportu,
• wysoka koniunktura – gospodarka rośnie szybko, inwestycje są liczne, a firmy nie mają problemu ze zbytem towarów,
• wysokie wykorzystanie czynników produkcji, czyli niski poziom bezrobocia i mocno obciążone moce przemysłowe,
• znaczne rezerwy walutowe i złota, które bank centralny zgromadził w poprzednim okresie dzięki interwencjom na rynku.

Od strony technicznej potrzebny jest też dłuższy czas gromadzenia rezerw przez bank centralny. Władze, kupując obce waluty za własną, starają się utrzymać dotychczasowy kurs. Gdy taki proces trwa miesiącami, inwestorzy zaczynają spodziewać się urzędowej zmiany parytetu i pojawia się napływ kapitału spekulacyjnego, który liczy na zysk z przyszłej rewaluacji.

Zestaw wymagań jest trudny do spełnienia, dlatego takie operacje należą do rzadkości. Łatwiej znaleźć je w krajach, które przez lata budują silną nadwyżkę eksportową i dzięki temu akumulują bardzo duże rezerwy – przykładem były gospodarki części państw Europy Zachodniej w latach 60. oraz szybko rosnące gospodarki azjatyckie.

W praktyce decyzja o podniesieniu kursu zapada zwykle wtedy, gdy popyt na walutę krajową długotrwale przewyższa jej podaż, a bank centralny ma coraz większy problem z „obroną” starego sztywnego kursu. Każda kolejna interwencja wymaga wtedy rosnących nakładów w postaci skupu zagranicznych walut i generuje wysokie koszty dla państwa.

Spełnienie warunków do rewaluacji i sama decyzja o podwyższeniu kursu mogą w krótkim czasie zmienić opłacalność eksportu i importu – w skrajnym scenariuszu uderzają w branże silnie nastawione na sprzedaż zagraniczną (np. producentów materiałów budowlanych), a jednocześnie przynoszą ulgę importerom.

Działanie rewaluacji waluty krok po kroku

Aby lepiej zrozumieć, jak działa taka operacja, warto prześledzić prostą sekwencję zdarzeń w odniesieniu do jednej waluty odniesienia, na przykład dolar amerykański. Ten schemat dobrze oddaje mechanizm, niezależnie od tego, czy chodzi o kraj europejski, azjatycki czy dowolną inną gospodarkę o sztywnym kursie.

1. Przez dłuższy czas utrzymuje się trwała nadwyżka popytu na walutę krajową – dzięki eksportowi, napływowi kapitału czy wysokiemu oprocentowaniu.
2. Bank centralny skupuje waluty obce i sprzedaje własną, powiększając rezerwy walutowe, aby utrzymać dotychczasowy, sztywny kurs.
3. Sytuacja zaczyna być postrzegana jako nie do utrzymania. W władzach monetarnych i rządzie toczy się dyskusja, czy nie podnieść oficjalnego kursu.
4. Zapada decyzja o rewaluacji i zostaje ona formalnie ogłoszona – często w formie komunikatu banku centralnego lub aktu prawnego.
5. Technicznie zmienia się parytet waluty krajowej względem głównych walut (lub koszyka walut), a czasem także wobec złota.
6. Rynek walutowy natychmiast zaczyna handlować według nowego kursu, a wszystkie kontrakty, cenniki i zobowiązania rozliczane w danej walucie dostosowują się do nowej relacji.

Prosty przykład liczbowy dobrze pokazuje skalę zmian: załóżmy, że do tej pory obowiązywał kurs 4 jednostki waluty krajowej za 1 dolara amerykańskiego. Po rewaluacji władze ustalają nowy parytet na poziomie 3,8. Oznacza to, że za tego samego dolara trzeba zapłacić 3,8 zamiast 4. Jeśli firma importuje stal wartą 1 000 dolarów, jej koszt spada z 4 000 do 3 800 jednostek krajowej waluty. Jednocześnie eksporter, który sprzedaje towar za 1 000 dolarów, po przewalutowaniu dostaje mniej – jego przychód krajowy obniża się o 200 jednostek.

W krótkim okresie gospodarka reaguje w dość przewidywalny sposób. Eksport staje się mniej opłacalny, ponieważ zagraniczny odbiorca płaci w swojej walucie tyle samo, ale po przeliczeniu na mocniejszą walutę krajową eksporter dostaje mniej środków. Z kolei import tanieje, co zwiększa atrakcyjność dóbr i usług z zagranicy. Zmienia się rentowność firm – zwłaszcza eksporterów i importerów – a te różnice zaczynają przenosić się na ceny krajowe, poziom inwestycji, a w konsekwencji także na zatrudnienie.

Historia dostarcza konkretnych przykładów. W Niemczech w 1961 roku podniesiono kurs marki o około 4%. Celem było zmniejszenie dużej nadwyżki w handlu zagranicznym, która groziła napięciami z partnerami handlowymi i szybkim narastaniem rezerw. Uznano, że silna gospodarka oraz wysoka produkcja przemysłowa pozwalają na taki ruch bez załamania rynku pracy.

Inny ciekawy przypadek to Chiny, które przez lata utrzymywały kurs juana na sztucznie niskim poziomie. Zamiast jednej, formalnej rewaluacji, w 2005 roku zezwolono na stopniową aprecjację juana i prowadzono szeroki skup walut obcych. W 2007 roku władze zwiększyły w ten sposób rezerwy walutowe o 477 mld dolarów, do poziomu około 1,5 bln USD, co pozwoliło utrzymać kurs na kontrolowanym poziomie mimo silnego popytu na chińską walutę.

Jak rewaluacja wpływa na gospodarkę kraju?

Podniesienie oficjalnego kursu waluty zmienia całą „mapę” cen między towarami krajowymi a zagranicznymi. Eksport, import, inflacja, inwestycje i bilans płatniczy zaczynają zachowywać się inaczej niż przed operacją. Gospodarka bardziej otwarta na handel z zagranicą reaguje na takie zmiany szybciej i mocniej niż kraj w dużej mierze samowystarczalny.

Dla branży budowlanej oznacza to między innymi tańszy import stali, chemii budowlanej czy zaawansowanych instalacji, a zarazem trudniejsze warunki dla firm wyspecjalizowanych w eksporcie usług budowlanych. Wzmocniona waluta może poprawiać opłacalność zakupu nowoczesnych technologii, ale jednocześnie ograniczać konkurencyjność polskich wykonawców na zagranicznych rynkach.

Co dzieje się z eksportem i importem po rewaluacji?

Gdy kurs waluty krajowej rośnie, towary z tego kraju automatycznie drożeją dla zagranicznych odbiorców. Jednocześnie produkty zagraniczne, przeliczane na mocniejszą walutę krajową, stają się tańsze dla mieszkańców kraju, który przeprowadził operację. Ten prosty mechanizm mocno zmienia strukturę wymiany handlowej.

Bezpośrednie skutki dla eksportu są zwykle następujące:

• spadek konkurencyjności cenowej eksportu na rynkach zagranicznych,
• możliwy spadek wolumenu eksportu, zwłaszcza w sektorach o niskiej marży,
• pogorszenie wyników finansowych firm silnie uzależnionych od sprzedaży za granicę,
• presja na ograniczanie zatrudnienia w sektorach nastawionych na eksport.

Dla importu obraz jest lustrzany:

• wzrost atrakcyjności cenowej dóbr sprowadzanych z zagranicy – są przeliczane po niższym kursie,
• wzrost udziału importu w rynku krajowym, szczególnie w towarach łatwych do przewozu,
• silniejsza presja konkurencyjna na producentów krajowych,
• szczególnie mocne uderzenie w branże, które zużywają duży udział komponentów zagranicznych, jak nowoczesne technologie budowlane i instalacyjne.

Zmiana relacji eksport–import stopniowo przekłada się na bilans handlowy. Tam, gdzie przed operacją istniała znaczna nadwyżka bilansu płatniczego, wzrost importu i spowolnienie eksportu może tę nadwyżkę wyraźnie ograniczyć, a nawet z czasem znieść.

W krajach wschodzących nadmierne przesunięcie gospodarki w stronę importu tworzy dodatkowe ryzyka. Gospodarka może zacząć zbyt mocno polegać na jednym lub kilku rynkach zbytu, a nadmierna specjalizacja w wąskiej grupie produktów wystawia ją na wahania popytu światowego i zmiany cen surowców.

Jak rewaluacja wpływa na inflację i poziom cen?

Mechanizm wpływu na inflację zaczyna się od importu. Po podniesieniu kursu tanieją dobra sprowadzane z zagranicy – paliwa, surowce, półprodukty, a także gotowe towary konsumpcyjne. Niższe koszty tych elementów przekładają się na wolniejsze tempo wzrostu cen w gospodarce lub wręcz na ich spadek w niektórych segmentach rynku.

Tańszy import to także większa konkurencja dla producentów krajowych. Lokalne firmy, które sprzedają podobne towary, muszą dostosować się do niższych cen zagranicznego asortymentu. Często kończy się to obniżeniem marż i wolniejszym podnoszeniem cen, co wzmacnia antyinflacyjny efekt całej operacji.

Wpływ na inflację nie jest jednak prosty i jednowymiarowy. W krótkim okresie dominuje czynnik hamujący wzrost cen, bo gospodarka od razu korzysta z tańszego importu. W średnim okresie słabnące sektory eksportowe, spadek inwestycji i możliwe problemy na rynku pracy mogą wywołać inne napięcia – chociażby presję na wydatki socjalne, co z kolei oddziałuje na finanse publiczne i dług.

W codziennym życiu mieszkańca efekt najbardziej widać w koszyku dóbr, które zawierają duży udział komponentów zagranicznych. Materiały budowlane, nowoczesne urządzenia grzewcze, wyposażenie wnętrz mogą tymczasowo stawać się wyraźnie tańsze w walucie krajowej. Jednocześnie krajowi producenci tych dóbr tracą część przewagi, co może prowadzić do zamrożenia płac lub redukcji zatrudnienia w tych firmach.

Jak rewaluacja zmienia bilans płatniczy kraju?

Bilans płatniczy to statystyczne zestawienie wszystkich transakcji gospodarki z zagranicą. Obejmuje przede wszystkim rachunek obrotów bieżących (handel towarami i usługami, dochody, transfery), rachunek kapitałowy oraz rachunek finansowy, gdzie zapisywany jest napływ i odpływ kapitału, a także zmiany w rezerwach walutowych kraju.

Rewaluacja jest stosowana głównie wtedy, gdy bilans płatniczy wykazuje trwałą nadwyżkę. Celem tej operacji jest zmniejszenie lub likwidacja nadwyżki poprzez ograniczenie eksportu i zachęcenie do importu. Wzmocnienie waluty zmienia strukturę opłacalności transakcji zagranicznych i pomaga „schłodzić” przegrzany sektor zewnętrzny gospodarki.

W poszczególnych częściach bilansu typowe zmiany wyglądają tak:

• spadek nadwyżki w rachunku obrotów bieżących – eksport słabnie, import rośnie,
• zmiana przepływów w rachunku finansowym – możliwy odpływ części kapitału spekulacyjnego po zrealizowaniu zysków,
• wyhamowanie tempa wzrostu rezerw walutowych, ponieważ bank centralny ma mniejszą potrzebę interwencji na rynku.

Przykład Chin dobrze pokazuje presję, jaka tworzy się w bilansie płatniczym przy bardzo dużych nadwyżkach. Kraj osiągał silny dodatni wynik na rachunku obrotów bieżących i notował intensywny napływ prywatnego kapitału. Zamiast jednorazowej rewaluacji władze zdecydowały się jednak na skup walut obcych i stopniową zmianę kursu, co przez wiele lat prowadziło do dynamicznego zwiększania rezerw.

W długim okresie takie jednorazowe podniesienie kursu jest jednym z nielicznych narzędzi, które pozwala przy sztywnym kursie walutowym ograniczyć rozrost rezerw bez całkowitego porzucania dotychczasowego systemu. Alternatywą byłoby zaakceptowanie ciągłego, szybkiego wzrostu aktywów w banku centralnym, co również niesie ze sobą ryzyka.

Jakie są konsekwencje rewaluacji dla gospodarki w długim okresie?

Jeśli silniejsza waluta utrzymuje się przez wiele lat, gospodarka stopniowo zmienia swoją strukturę. Część sektorów eksportowych słabnie, a większy ciężar zaczyna dźwigać produkcja nastawiona na rynek krajowy oraz działalność związana z importem dóbr i technologii. Zmieniają się też kierunki inwestycji, profil innowacji oraz zapotrzebowanie na konkretne kwalifikacje na rynku pracy.

Dla krajów wschodzących szczególnie niebezpieczne są takie zjawiska jak:

• ekstremalna specjalizacja produkcji, która może doprowadzić do silnego uzależnienia od wahań popytu na wybrane produkty na rynkach światowych,
• niekorzystne zmiany relacji cen między produktami przemysłowymi a towarami rolnymi i surowcowymi – w długim okresie dochody z przemysłu rosną zwykle szybciej niż z produkcji rolnej i surowcowej,
• ryzyko osłabienia strategicznych gałęzi przemysłu, które po utracie konkurencyjności trudno odbudować.

Wzrost udziału importu wpływa też na krajowy rynek pracy i strukturę zamówień publicznych. Duże projekty infrastrukturalne, w tym inwestycje budowlane, mogą coraz częściej korzystać z zagranicznych dostawców maszyn, technologii i materiałów, ograniczając zlecenia dla lokalnych producentów. To z kolei modyfikuje regionalne rynki pracy i przesuwa popyt na określone zawody.

Rządy, które decydują się na takie wzmocnienie waluty, zwykle starają się równoważyć korzyści z niższej inflacji i tańszego importu z kosztami dla przemysłu krajowego. Często prowadzi to do osłonowych programów wsparcia dla branż uznawanych za strategiczne – czy to poprzez czasowe dopłaty, czy zamówienia publiczne kierowane do wybranych sektorów.

Przy planowaniu wieloletnich inwestycji – jak budowa domu czy duży projekt deweloperski – warto brać pod uwagę możliwe zmiany kursów walut (aprecjacja lub deprecjacja), bo potrafią one istotnie obniżyć lub podnieść koszt importowanych materiałów i technologii w horyzoncie kilkunastu lat.

Rewaluacja a inne zmiany kursu walut

W języku potocznym pojęcie rewaluacji często miesza się z innymi terminami: dewaluacją, aprecjacją, deprecjacją, denominacją czy rewaloryzacją. Tymczasem opisują one różne zdarzenia – od rynkowych zmian kursu, przez administracyjne decyzje władz, aż po techniczne przeliczenia wartości pieniądza czy świadczeń.

Najważniejsze definicje można zestawić tak:

• rewaluacja – administracyjne podniesienie oficjalnego kursu waluty w systemie sztywnego kursu walutowego,
• dewaluacja – administracyjne obniżenie oficjalnego kursu w takim samym systemie,
• aprecjacja – rynkowy wzrost wartości waluty w systemie płynnym, wynikający z przewagi popytu nad podażą,
• deprecjacja – rynkowy spadek wartości waluty w systemie płynnym,
• denominacja – techniczna zmiana nominałów pieniądza (np. „skreślenie zera”) bez zmiany realnej wartości,
• rewaloryzacja (waloryzacja) – przywrócenie realnej wartości świadczeniom przez ponowne ich przeliczenie, zwykle z wykorzystaniem wskaźnika inflacji.

Jeśli porównasz rewaluację i dewaluację, różnica dotyczy kierunku ruchu kursu i skutków dla gospodarki. Rewaluacja wzmacnia walutę, ogranicza eksport, zwiększa import i działa przeciwko inflacji. Dewaluacja robi odwrotnie – osłabia walutę, poprawia konkurencyjność eksportu, podraża import i często podnosi poziom cen w kraju.

Z kolei aprecjacja i deprecjacja to te same ruchy kursu, lecz wywołane przez siły rynkowe, a nie przez decyzje władz. Przykładowo: jeśli kurs zmienia się z 1 dolar = 5 zł na 1 dolar = 4,80 zł, mówimy o aprecjacji złotego. Ceny towarów importowanych w złotych spadają. Gdy kurs przesuwa się w drugą stronę – z 5 zł do 5,20 zł za dolara – mamy do czynienia z deprecjacją, co podnosi koszt każdej jednostki waluty obcej.

W praktyce dewaluacja jest stosowana częściej niż rewaluacja. Daje szybkie korzyści eksporterom, łatwo ją ogłosić, a jej negatywne skutki – takie jak wzrost inflacji czy osłabienie siły nabywczej ludności – ujawniają się z opóźnieniem. Rewaluacja wymaga za to bardzo specyficznych warunków gospodarczych, wysokich rezerw i gotowości do poniesienia kosztów jej wpływu na eksport.

Czy rewaluacja waluty jest możliwa w Polsce?

W obecnym systemie taka operacja w Polsce nie wchodzi w grę. Złoty ma kurs płynny, kształtowany przede wszystkim przez rynek, a nie przez administracyjnie ustalony parytet. Klasyczna rewaluacja wymaga systemu, w którym państwo „przywiązuje” swoją walutę do innej lub do koszyka walut i samo określa, kiedy ten kurs zmienia.

W praktyce wartość złotego rośnie dzięki aprecjacji – gdy rośnie popyt na polską walutę, na przykład z powodu dobrej koniunktury, napływu kapitału czy oczekiwanych podwyżek stóp procentowych. Spada natomiast przez deprecjację, gdy inwestorzy wycofują środki z rynku lub pogarszają się perspektywy gospodarcze. Te ruchy zachodzą bez formalnych decyzji rządu czy NBP o „podniesieniu” lub „obniżeniu” kursu.

Dla polskiej gospodarki i budownictwa taki system oznacza między innymi:

• zmienny koszt importowanych materiałów – stali, drewna, komponentów instalacyjnych – zależny od bieżącego kursu,
• silny wpływ kursu na ceny paliw i energii, a więc także na koszty transportu materiałów i eksploatacji maszyn,
• wrażliwość rat kredytów walutowych na zakup mieszkań i nieruchomości na zmiany kursów euro lub franka,
• zmieniającą się konkurencyjność polskich usług budowlanych za granicą – mocniejszy złoty utrudnia ekspansję, słabszy ją ułatwia.

W przeszłości Polska miała okresy bardziej regulowanego kursu, gdy administracyjne zmiany kursu złotego były częścią polityki gospodarczej. Nie była to jednak klasyczna rewaluacja w dzisiejszym rozumieniu, lecz raczej element szerszych reform systemu finansowego i przejścia do obecnego modelu kursu płynnego.

Jeśli planujesz finansować zakup nieruchomości kredytem w euro lub franku, szukaj informacji nie o „rewaluacji złotego”, lecz o możliwej aprecjacji lub deprecjacji – to one zdecydują, jak w przyszłości zmieni się koszt obsługi długu i ceny importowanych materiałów.

Co odróżnia rewaluację waluty od rewaloryzacji emerytur?

Termin brzmieniowo podobny, lecz całkiem inny merytorycznie, to rewaloryzacja (waloryzacja) świadczeń. Chodzi tu o przywrócenie realnej wartości dochodu – na przykład emerytury lub renty – utraconej w wyniku inflacji. Państwo co pewien czas podwyższa nominalną wysokość świadczenia według określonego wskaźnika, aby jego siła nabywcza zbliżała się do tej sprzed wzrostu cen.

Między rewaluacją waluty a rewaloryzacją świadczeń istnieje kilka zasadniczych różnic:

• przedmiot – rewaluacja dotyczy kursu waluty, rewaloryzacja odnosi się do emerytur, rent i innych świadczeń pieniężnych,
• cel – pierwsza służy sterowaniu relacjami z gospodarką zagraniczną, druga ma chronić siłę nabywczą dochodów mieszkańców,
• częstotliwość – rewaluacja to zwykle jednorazowa decyzja po długiej debacie, rewaloryzacja odbywa się cyklicznie, najczęściej raz do roku,
• skutek dla finansów publicznych – rewaluacja wpływa na handel zagraniczny i pośrednio na wpływy podatkowe, rewaloryzacja natychmiast podnosi wydatki budżetu na świadczenia,
• organ decyzyjny – obie decyzje podejmuje państwo, lecz w przypadku kursu waluty ważną rolę odgrywa bank centralny, przy świadczeniach głównym aktorem jest system ubezpieczeń społecznych.

W Polsce coroczna waloryzacja emerytur i rent odbywa się według mechanizmu, który uwzględnia wskaźnik inflacji oraz – w określonej proporcji – dynamikę płac. Na tej podstawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych przelicza świadczenia, tak aby ich realna wartość możliwie jak najlepiej nadążała za wzrostem cen w gospodarce.

Myląc rewaluację z rewaloryzacją, łatwo źle odczytać komunikaty ekonomiczne. Informacja o zmianie kursu waluty dotyczy pozycji kraju w handlu międzynarodowym i wpływa na ceny importowanych dóbr, podczas gdy wiadomość o waloryzacji emerytur mówi wyłącznie o wysokości świadczeń dla mieszkańców. To dwa różne obszary polityki państwa i warto je wyraźnie rozróżniać, gdy analizujesz doniesienia z gospodarki.